Euforico porém triste ,
Este estado persiste ,
E me leva a pensar o quanto errei ,
Ao perceber que pouco da vida sei ,
E muito menos soube te aproveitar ,
E acabei por me perder entre ser e estar ,
Fui totalmente insensato ,
A minha honra desacato ,
E provei na pele o meu próprio veneno ,
Que não é nem um pouco ameno .
Agora o que me sobra é lamentar ,
O pensar em com tudo acabar .
Como fui desonesto ,
Errado e funesto .
Agora sei que este é meu fim , e estou acabado ,
Perdido e condenado á um coração envenenado .
Nenhum comentário:
Postar um comentário